Veerpal-Kaur-Bhathal

ਬਾਬਲੇ ਦੀ ਪੱਗ -  ਵੀਰਪਾਲ ਕੌਰ ਭੱਠਲ


   ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਲਈ ਕਿਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਲ਼ ਦਿਆਂ
            ਦੱਸ ਚਿੱਟੀ ਬਾਬਲੇ ਦੀ ਪੱਗ ਨੂੰ
       ਹਿੱਕ ਤਾਣ ਤਾਣ ਮੇਰੇ ਤੁਰਦੇ ਨੇ ਵੀਰ
            ਫੇਰ ਦੇਣਗੇ ਜਵਾਬ ਕੀ ਵੇ ਜੱਗ ਨੂੰ
       ਤੇਰੀ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਜਦੋਂ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਉੱਡੂ
            ਰੱਸਾ ਵੀਰ ਮੇਰੇ ਗਲ਼ ਨੂੰ ਵੇ ਪਾ ਲੈਣਗੇ
        ਆਹ ਧੀ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੀ ਨੇ ਚੰਨ ਚਾੜ੍ਹਤਾ
           ਵੇ ਕਿਵੇਂ ਸੁਣੂ ਮੇਰਾ ਬਾਪੂ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਕਹਿਣਗੇ।

  . ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤਮਾਸ਼ਾ ਬਣ ਜਾਊ
            ਲੋਕ ਲੈਣਗੇ ਸਵਾਦ ਗੱਲਾਂ ਕਰਕੇ
        ਖਾਣਗੇ ਸ਼ਰੀਕਾਂ ਦੇ ਵੇ ਤਾਂਨ੍ਹੇ ਨੋਚ ਨੋਚ
            ਸਿਰ ਝੁਕਜੂ ਵੀਰਾਂ ਦਾ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ
        ਧੌਣ ਉੱਚੀ ਕਰ ਜਿਹੜੇ ਤੁਰਦੇ ਨੇ ਅੱਜ
            ਕੱਲ੍ਹ ਚਾਰ ਬੰਦਿਆਂ ਚ ਦੱਸ ਕਿੱਦਾਂ ਬਹਿਣਗੇ
 ਆਹ  ਧੀ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੀ ਨੇ ਚੰਨ ਚਾੜ੍ਹਤਾ
          ਵੇ  ਕਿਵੇਂ ਸੁਣੂ ਮੇਰਾ ਬਾਪੂ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਕਹਿਣਗੇ

 
   ਪੁੱਤਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਬਾਪੂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਕਰੇ
            ਲਾਡਲੀ ਆਂ ਭੈਣ ਮੈਂ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ
         ਮਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਰੋਲ਼ਾਂ
            ਕਿਵੇ ਚਾੜ੍ਹ ਦਿਆਂ ਬਲੀ ਓਹਦੇ ਚਾਵਾਂ ਦੀ
ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਉਦੋਂ ਦੱਸ ਕੀ ਬੀਤੂਗੀ
 ਜਦੋਂ ਚਾਵਾਂ ਵਾਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੇ ਮਹਿਲ ਢਹਿਣਗੇ  
ਆਹ  ਧੀ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੀ ਨੇ ਚੰਨ ਚਾੜ੍ਹਤਾ
          ਵੇ  ਕਿਵੇਂ ਸੁਣੂ ਮੇਰਾ ਬਾਪੂ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਕਹਿਣਗੇ

ਵੀਰਪਾਲ ਭੱਠਲ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਹਣਿਆ
 ਵੇ ਕਿਤੇ ਵੇਖੀ ਨਾ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਾਲੀ ਕਰਦੀ
  ਘਰੋਂ ਭੱਜ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ
 ਵਿਆਹ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਜਦੋਂ ਮਰਜ਼ੀ  
ਹੱਥੀਂ ਜਦੋਂ ਤੋਰਨਗੇ ਡੋਲੀ ਮੇਰੀ ਮਾਪੇ
ਪਤਾ ਸੁਤਾ ਫਿਰ ਮੇਰਾ  ਲੈਂਦੇ ਰਹਿਣਗੇ  
ਆਹ  ਧੀ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੀ ਨੇ ਚੰਨ ਚਾੜ੍ਹਤਾ
         ਵੇ   ਕਿਵੇਂ ਸੁਣੂ ਮੇਰਾ ਬਾਪੂ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਕਹਿਣਗੇ

ਡਿਊਟ - ਮੁਲਾਕਾਤ - ਵੀਰਪਾਲ ਕੌਰ ਭੱਠਲ

ਮੁੰਡਾ ) ਘਰੇ ਬਹਾਨਾ ਮਾਰ ਕੇ ਕੋਈ ,
ਅੱਜ ਮਿਲਣ ਮੈਨੂੰ ਆਈਂ ਤੂੰ ।
ਮੈਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਜ਼ਰੂਰੀ ਕਰਨੀ ,
ਨਾਲ ਨਾ ਕੋਈ ਲਿਆਈਂ ਤੂੰ  ।

ਕੁੜੀ )ਫੋਨ ਉਤੇ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਆਂ  ,
ਮਿਲਣਾ ਕੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਆ।
ਅੱਜ ਤਾਂ ਸੱਜਣਾ ਮਿਲਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ,
ਮੇਰੀ ਵੀ ਮਜ਼ਬੂਰੀਆ  ।

ਮੁੰਡਾ) ਲੱਗਦਾ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨੀ ਕਰਦੀ,
 ਜੇ ਕਰਦੀ ਤਾਂ ਨਾਂਹ ਕਹਿੰਦੀ ਨਾ ।
ਅੱਧੇ ਬੋਲ ਤੇ ਭੱਜੀ ਆਉਂਦੀ ,
ਪੈਰ ਜੁੱਤੀ ਤੇਰੇ ਪੈਂਦੀ ਨਾ  ।

ਕੁੜੀ) ਨਾ ਵੇ ਅੜਿਆ ਇੰਝ ਨਾ ਸੋਚੀਂ ,
ਕੱਲ੍ਹ ਪੇਪਰ ਤੇ ਅੱਜ ਪੜ੍ਹਦੀਆਂ ।
ਦਿਲ ਚੀਰ ਕੇ ਦੱਸ ਦਿਖਾਵਾਂ ਤੈਨੂੰ  ,
ਕਿੰਨੀ ਮੁਹੱਬਤ ਕਰਦੀਆਂ  ।

ਮੁੰਡਾ) ਅੱਛਾ ਇਹ ਗੱਲ ਹੈ ਤਾਂ ਆਜਾ ,
ਮੁਹੱਬਤ ਸਾਬਤ ਕਰਕੇ ਜਾਈਂ।
 ਮੈਂ ਜੋ ਬੋਲੂੰਗਾ ਕਰਨਾ ਪਊਗਾ ,
ਫੇਰ ਨਾ ਮੂੰਹ ਬਣਾਈ  ।
 

ਕੁੜੀ )ਜੇ ਫੋਨ ਕੱਟੇਂਗਾ ਸੋਚਾਂਗੀ ,
ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕਿੱਦਾਂ ਏ ਆਉਣਾ।
 ਘਰੇ ਬਹਾਨਾ ਮੰਮੀ ਨੂੰ ਵੀ,
 ਪੈਣਾ ਏ ਕੋਈ ਲਾਉਣਾ  ।

ਮੁੰਡਾ) ਚੰਗਾ  ਬਾਏ ਲਵ ਯੂ ,
ਕਿਸ ਯੂ ਮਿਸ ਯੂ  ਮੇਰੀ ਜਾਨ ।
ਮੈਂ ਵੇਟ ਕਰੂੰਗਾ ਤੇਰੀ ,
ਗੌਡ ਬਲੈੱਸ ਯੂ ਮੇਰੀ ਜਾਨ  ।

ਕੁੜੀ )ਜਾਨ ਤਲੀ ਤੇ ਧਰ ਕੇ ਆਈ ,
ਛੇਤੀ ਦੱਸ ਕੀ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਸੀ।
 ਵੀਰਪਾਲ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋਹਣਿਆ,
 ਕਿਹੜੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੱਲ ਕਰਨੀ ਸੀ  ।

ਮੁੰਡਾ )ਮੈਂ  ਰਾਤ ਨੂੰ  ਮਿਲਣ ਆਉਣਾ ਅੱਜ  ,
ਗੁੱਸੇ ਰਹਿ ਚਾਹੇ ਰਾਜ਼ੀ ਤੂੰ ।
ਆਹ ਭੱਠਲ" ਨੀਂਦ ਦੀ ਫੜ ਦਵਾਈ ,
ਜਾ ਘਰਦਿਆਂ ਨੂੰ  ਪਾਦੀ ਤੂੰ।

  ਕੁੜੀ )ਇਹ ਪਿਉ ਮੇਰੇ ਦੀ ਚਿੱਟੀ ਪੱਗ ਏ,
ਨੀਂਦ ਦੀ ਕੱਲੀ ਦਵਾਈ ਨਾ।
ਇੱਕ ਗੱਲ ਆਖਾਂ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਤੋਂ ,
ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਕੁਝ ਖਾਈਂ ਨਾ

ਅਧਿਕਾਰ - ਵੀਰਪਾਲ ਕੌਰ ਭੱਠਲ

ਫੇਰ ਕੀ ਹੋਇਆ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਧਵਾ ,
ਅੱਖ ਵਿੱਚ ਸੁਰਮਾ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਏ ।
ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਕਿਉਂ ਢਿੱਡ ਦੁਖਦਾ ,
ਜੇ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਸਜਾ ਲੈਂਦੀ ਏ  ।

ਬੁੱਢੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਉਹੋ ,
ਨਾ ਹੀ ਇੱਛਾ ਜਿਊਣ ਦੀ ਮੁੱਕੀ ।
ਨਾ ਹੀ ਇੱਛਾ ਖਾਣ ਦੀ ਮੁੱਕੀ।
 ਨਾ ਹੀ ਇੱਛਾ ਪਾਉਣ ਦੀ ਮੁੱਕੀ  ।

ਪਤੀ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੀ ,
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤਾਂ ਨ੍ਹੀਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀ  ।
ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨਿਆ ਵੱਖਰੀ ਆ,
 ਉਹ ਦੁਨੀਆਂ ਸਾਹਵੇਂ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀ  ।

ਇਹ ਥੋਨੂੰ ਕੀਹਨੇ ਹੱਕ ਦਿੱਤਾ ਏ,
 ਉਹਦੇ ਤੇ ਉਂਗਲ ਚੁੱਕਣ ਦਾ।
 ਉਹਦੇ ਬਾਰੇ ਕੁੱਝ  ਮਾੜਾ ਬੋਲਣ,
 ਤੇ ਮਾੜੀ  ਅੱਖ ਰੱਖਣ ਦਾ।

ਜਦ ਉਹਦੀ ਥਾਂ ਧੀ ਥੋਡੀ ਹੋਈ  ,
ਆਪਣੇ ਫੇਰ ਵਿਚਾਰ ਦਿਓੰ ।
ਦੁਨੀਆਂ ਉਹਨੂੰ ਮਾਰੂ ਤਾਹਨੇ,
 ਤੁਸੀਂ ਜਿਵੇਂ ਅੱਜ ਮਾਰ ਦਿਓੰ ।

ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਉਹਦੇ  ਚਾਅ ਨਾ ਮਾਰੋ,
 ਬੇਸ਼ੱਕ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿਓ  ।
ਸੋਚ ਬਦਲ ਕੇ ਆਪਣੀ,
 ਜਿਉਣ ਦਾ ਉਹਨੂੰ ਵੀ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿਓ  ।

 ਵੀਰਪਾਲ ਨੇ ਜੋ ਗੱਲ ਆਖੀ  ,
 ਹੱਡ ਬੀਤੀ ਤੇ ਜੱਗ ਬੀਤੀਆਂ  ।
ਇਹ ਤਾਂ ਦਰਦ ਪਛਾਣੂ ਉਹੀ,
 ਜੀਹਦੇ ਉੱਤੇ ਵੱਧ ਬੀਤੀਆਂ।

ਹਵਾਵਾਂ  - ਵੀਰਪਾਲ ਕੌਰ ਭੱਠਲ

ਭੈਣਾਂ ਅਤੇ ਭਰਾ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ,
ਛੱਡਿਆ ਸਾਥ ਸੀ ਸਾਹਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ।
ਜਿਥੇ ਸਾਨੂੰ ਲੋੜ ਪਈ ,
ਉੱਥੇ ਛੱਡਿਆ ਸਾਥ ਦੁਅਵਾਂ ਨੇ ਵੀ।

ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਬੇਭਾਗੇ ਹੋਂ ਗਏ,
ਛੱਡਿਆ ਸਾਥ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ  
ਬੌਣੀਆਂ ਸੀ ਜੋ ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ,
ਘੇਰਿਅਾ ੳੁਨ੍ਹਾਂ ਬਲਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ  ।

ਵੇਖ ਮੁਸੀਬਤ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ,
 ਬਦਲਿਆ ਰੁਖ਼ ਹਵਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ।
  ਕੱਲੇ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵੇਖ ਕੇ  ,
ਫਾਇਦਾ ਚੱਕਿਆ ਕਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ।

ਠੋਕਰਾਂ ਖਾ ਕੇ ਆਈਆਂ ਅਕਲਾਂ ,
ਦਿੱਤੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਸੁਝਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ।
ਧੁੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਪਕਾਇਆ ਹੌਸਲਾ ,
ਛੱਡਿਆ ਸਾਥ ਸੀ ਛਾਂਵਾਂ ਨੇ ਵੀ  ।

ਘੁੱਪ ਹਨੇਰਾ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ ,
ਉਲਝਾਇਆ ਸੀ ਰਾਹਵਾਂ ਨੇ ਵੀ  ।
ਟੁਕੜਿਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਈ ਹਿੰਮਤ ,
ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਤਾ ਮਰਨਾ ਚਾਹਵਾਂ ਨੇ ਵੀ  ।

ਵੀਰਪਾਲ ਭੱਠਲ "ਨੂੰ ਆਖ ਬੇਵਫ਼ਾ,
 ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸਾਥ ਵਫਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ  ।
ਕਲਮ ਬਣੀ ਮੇਰੇ ਵਜ੍ਹਾ ਜਿਉਣ ਦੀ ,
ਦਿੱਤਾ ਸਾਥ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਨੇ ਵੀ  ।

ਮੁਹੱਬਤ - ਵੀਰਪਾਲ ਕੌਰ ਭੱਠਲ

ਬੇਸ਼ੱਕ ਅਸੀਂ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ
ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ ਇਜ਼ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ
ਪਾਕ ਮੁਹੱਬਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮੈਂ
ਕੌਣ ਕਹਿੰਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ
ਬੇਸ਼ੱਕ ਅਸੀਂ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ *****

ਇਸ਼ਕ਼ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦੇ ਵਿੱਚ ਅਨਪੜ੍ਹ
ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਇਤਬਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ
ਕਰਕੇ ਇਸ਼ਕ ਵਿੱਚ ਸੌਦੇਬਾਜ਼ੀ
ਲੋਕਾਂ ਵਾਂਗ  ਵਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ
ਬੇਸ਼ੱਕ ਅਸੀਂ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ *****

ਮੈਂ ਪੱਥਰ ਜਾਂ ਫੁੱਲ ਮਾਰਕੇ
ਜ਼ਖਮੀ ਤਾਂ ਦਿਲਦਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ
ਰੋਜ਼ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨੈਣ ਮਿਲਾ ਕੇ
ਇਸ਼ਕ ਨੂੰ ਸ਼ਰਮੋਸਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ
ਬੇਸ਼ੱਕ ਅਸੀਂ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾਂ *****

"ਵੀਰਪਾਲ" ਨੇ ਵਾਸਨਾ ਵਾਲੇ
ਇਸ਼ਕ ਤੇ ਕਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ
ਮੂੰਹ  ਦੇ ਉੱਤੇ ਸੱਚ ਆਖਿਆ
ਪਿੱਠ ਦੇ ਉੱਪਰ ਵਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ
ਬੇਸ਼ੱਕ ਅਸੀਂ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ *****

"ਵੀਰਪਾਲ ਕੌਰ ਭੱਠਲ"

ਖੰਡਰ  - ਵੀਰਪਾਲ ਕੌਰ ਭੱਠਲ

ਪੱਥਰ ਪਾਟਿਆ ਪੁੱਤ ਨੀ ਜੰਮਦੇ,ਕੁੱਖਾਂ ਪਾੜ ਕੇ ਜੰਮਦੇ ਨੇ
ਨੱਕ ਰਗੜ ਕੇ ਮਾਪੇ, ਪੀਰ ਪੈਗੰਬਰਾਂ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗਦੇ ਨੇ
ਚਿੱਟੇ ਦੇ ਵਪਾਰੀਆ ਓਏ ,ਕੁਝ ਮੈਂ ਮੂੰਹੋਂ ਨੀ ਕਹਿਣਾ
 ਲਾਸ਼ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸੇਹਰਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖ ਵਿਲਕਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ

ਭਾਂਡੇ ਵੇਚ ਕੇ ਚਿੱਟਾ ਪੀ ਗਿਆ ,ਚਾਰ ਭੈਣਾਂ ਦਾ ਭਾਈ
ਵਿਆਹੁਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਧਵਾ ਕਰਤੀ ਪਾਪੀਓ ਧੀ ਪਰਾਈ
ਕਹਿਣ ਮਾਪੇ ਜੰਮਦਾ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ,ਜੇ ਸੀ ਏਨ੍ਹਾਂ ਦੁੱਖ ਦੇਣਾ
ਲਾਸ਼ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸੇਹਰਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖ ਵਿਲਕਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ

ਵੱਸਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਖੰਡਰ ਬਣਾ ਕੇ ,ਕਰ ਲਿਆ ਲਾਲਚ ਪੂਰਾ
ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਅਰਮਾਨਾਂ ਦਾ ,ਕੀ ਮਿਲਿਆ ਕਰਕੇ ਚੂਰਾ
 ਬਦ ਦੁਆਵਾਂ  ਲੱਗਣਗੀਆਂ ,ਪੁੱਤ ਥੋਡਾ ਵੀ ਨ੍ਹੀਂ ਰਹਿਣਾ
ਲਾਸ਼ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸੇਹਰਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ,ਵੇਖ ਵਿਲਕਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ

ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਵੀਰ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੇ,ਮਰਗੇ ਸੁਪਨੇ ਪਾਲ਼ੇ
ਕਈ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤ ਖਾ ਗਏ ਚਿੱਟਾ ਵੇਚਣ ਵਾਲੇ
 ਵੀਰਪਾਲ ਚੁੱਪ ਰਹੇ ਨੀ ਸਰਨਾ ਹੱਲ ਕੋਈ ਕਰਨਾ ਪੈਣਾ
ਲਾਸ਼ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸੇਹਰਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਵੇਖ ਵਿਲਕਦੀਆਂ ਭੈਣਾਂ

ਆਖੂੰ ਗੱਲ ਖਰੀ - ਵੀਰਪਾਲ ਕੌਰ ਭੱਠਲ "

ਮੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੁੱਤੀ ਜ਼ਮੀਰ ਨੂੰ
ਕੋਈ ਆ ਕੇ ਦਿਓ ਹਲੂਣ
ਇੱਥੇ ਚੰਦ ਸਿੱਕਿਆਂ ਲਈ ਵਿਕਦਾ ਹੈ
ਬਈ ਰਿਸ਼ਵਤ ਖੋਰ ਕਾਨੂੰਨ।
 ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਜ਼ਾ ਨੇ ਕੱਟਦੇ ਤੇ ਦੋਸ਼ੀ ਹੋਣ ਬਰੀ
ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ ਚਾਹੇ ਮਾੜੀ ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਖੂੰ ਗੱਲ ਖਰੀ

ਇੱਥੇ ਸਾਧਾਂ  ਦੇ ਵੱਗ ਲੁੱਟਦੇ
ਰਹੇ ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਭਰਮਾ
ਅਤੇ ਰਹਿੰਦੀ ਖੂੰਹਦੀ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ
ਕੁੱਝ ਗਈ ਸਿਆਸਤ ਖਾ
 ਇੱਥੇ ਉੱਠਦੀ ਜੋ ਇਨਸਾਫ਼ ਲਈ
ਉਹ ਬੰਦ ਆਵਾਜ਼ ਕਰੀਂ
ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ ਚਾਹੇ ਮਾੜੀ ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਖੂੰ ਗੱਲ ਖਰੀ

ਇੱਥੇ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ੇ ਦੀ ਨਹਿਰ ਦੇ
ਰੁੜ੍ਹ ਰਹੇ ਪੰਜਾਬੀ ਵੀਰ
ਇੱਥੇ ਘਰ ਘਰ ਸੱਥਰ ਵਿੱਛ ਗਏ
ਨੈਣੋਂ ਨਹੀਂ ਰੁੱਕਦਾ ਨੀਰ
ਅਸੀਂ ਤਰਲੇ ਪਾਏ ਬਹੁਤ ਨੇ
ਸਾਡੀ ਕਿਸੇ ਨਾ ਬਾਂਹ ਫੜੀ
ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ ਮਾੜੀ ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਖੂੰ ਗੱਲ ਖਰੀ

ਕੁਝ ਕੁੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਮਰਦੀਆਂ
ਕੁਝ ਹਵਸ ਦਾ ਹੋਈਆ ਸ਼ਿਕਾਰ
ਕੁਝ ਬਲੀ ਦਾਜ ਦੀ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ
ਕੁਝ ਦਿੱਤੀਆਂ ਉਝ ਦੁਰਕਾਰ
 ਜੱਗ ਜਨਨੀ ਰੋਵੇ ਲੇਖ ਨੂੰ
 ਜਾਂਦੀ ਵਿੱਚੋਂ ਵਿੱਚ ਸੜੀ
ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ ਚਾਹੇ ਮਾੜੀ ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਖੂੰ ਗੱਲ ਖਰੀ

ਮਾਈ ਭਾਗੋ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਜੰਮਦੀ
 ਪਈਆਂ ਘਰ ਘਰ ਹੀਰਾ ਜੰਮ
 ਇੱਥੇ ਇੱਜ਼ਤਾਂ ਥਾਂ ਥਾਂ  ਰੁਲਦੀਆਂ
ਨਾ ਹੋਣ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਥੰਮ
ਅੱਜ ਅਣਖਾਂ ਵਾਜੋਂ ਵੀਰਪਾਲ
ਜਿੱਤ ਬਾਜੀ  ਅਸੀਂ ਹਰੀ
ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ ਚਾਹੇ ਮਾੜੀ ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਖੂੰ ਗੱਲ ਖਰੀ

ਵੀਰਪਾਲ ਕੌਰ ਭੱਠਲ "

ਇੰਸਟਾ  - ਵੀਰਪਾਲ ਕੌਰ ਭੱਠਲ

ਕਰ ਲੈ ਸ਼ਰਮ ਭੋਰਾ ਬਦਕਾਰੇ
 ਵੇਖ ਤੈਨੂੰ ਲੈਂਦੇ ਲੋਕ ਨਜ਼ਾਰੇ
ਉਹ ਤਾਂ ਅੱਖਾਂ ਤੱਤੀਆਂ ਕਰਦੇ
ਤੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹਉੰਕੇ ਭਰਦੇ  
ਤੇਰੇ ਝਿੜਕਦੇ ਨਈਂ ਤੈਨੂੰ ਘਰਦੇ ਤੂੰ ਏਨਾ ਗੰਦ ਪਾਉਣੀਆਂ
ਲਾਹਵੇੰ ਲੀੜੇ ਤੂੰ  ਕਤੀੜੇ ਇੰਸਟਾ ਉੱਤੇ ਵੇਖਣ ਕੁੱਤੇ  
ਤੂੰ ਜੋ ਰੀਲ ਬਣਾਉਣੀ ਆਂ  

ਪਾਵੇਂ ਫਸਵੇਂ ਫਸਵੇਂ ਕੱਪੜੇ
ਤੇਰੇ ਲੱਗਣ ਵਾਲੇ ਥੱਪੜੇ
ਕੈਮਰਾ ਕਲੋਜ਼ ਕਰਾ ਕੇ ਪੋਜ਼ ਦਮੇ ਤੂੰ ਗੰਦੇ
 ਵੇਖ ਕੇ ਮਨ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਕਰਨ ਕੀ ਬੰਦੇ  
ਪੁੱਛਦੇ ਦੇ ਦਿਆ ਕਰ ਜਵਾਬ ਰਾਤ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਕਮਾਉਣੀਆਂ
ਲਾਹਵੇਂ ਲੀੜੇ ਤੂੰ  ਕਤੀੜੇ ਇੰਸਟਾ ਉੱਤੇ ਵੇਖਣ ਕੁੱਤੇ
ਤੂੰ ਜੋ ਰੀਲ ਬਣਾਉਣੀਆਂ  

ਤੇਰਾ ਅੱਗਾ ਪਿੱਛਾ ਮਿਣਦੇ
 ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਤੇ ਯਾਰ ਤੇਰੇ ਗਿਣਦੇ
ਬਰਾਹ ਦੀ ਹੂਕ ਪੈਂਟ ਦੀ ਜਿਪ ਖੋਲ੍ਹੇ ਬੇਸ਼ਰਮੇ
 ਮੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਰਹਾਂ ਭਾਵੇਂ ਅਲਫ਼ ਬੋਲੇਂ ਬੇਸ਼ਰਮੇ
 ਪਾ ਕੇ ਗੰਦ ਦਿਖਾ ਕੇ  ਅੰਗ ਤੂੰ ਫਾਲੋਅਰ ਵਧਾਉਣੀਆਂ
ਲਾਹਵੇੰ ਲੀੜੇ ਤੂੰ  ਕਤੀੜੇ ਇੰਸਟਾ ਉੱਤੇ ਵੇਖਣ ਕੁੱਤੇ
 ਤੂੰ ਜੋ ਰੀਲ ਬਣਾਉਣੀਆਂ  

ਗੱਡੀ ਲੀਹ ਤੋਂ ਨਾ ਕਿਤੇ ਲਹਿਜੇ
 ਰਾਹ ਨਾ ਧੀ ਤੇਰੇ ਕੋਈ ਪੈਜੇ
 ਵੀਡੀਓ ਦੇਖ ਤੇਰੀ ਬਦਕਾਰੇ
 ਨਈਂ  ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਣਗੇ ਭਾਰੇ
 ਵੀਰਪਾਲ ਭੱਠਲ ਕਹੇ ਟਲ ਜਾ ਜੇ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਚਾਹੁੰਨੀ ਆਂ
 ਲਾਹਵੇਂ ਲੀੜੇ ਤੂੰ  ਕਤੀੜੇ ਇੰਸਟਾ ਉੱਤੇ ਵੇਖਣ ਕੁੱਤੇ
ਤੂੰ ਜੋ ਰੀਲ ਬਣਾਉਣੀਆਂ 

ਦਹੇਜ ਦਾ ਪਰਚਾ  - ਵੀਰਪਾਲ ਕੌਰ ਭੱਠਲ

ਇਹੋ ਜਾਂ ਕਲਹਿਣੀ ਨੂੰਹੇੰ ਘਰ ਪੈਰ ਪਾਇਆ
 ਦਿੱਤਾ ਸਾਰਾ ਆਉਂਦੀ ਨੇ ਉਜਾੜ ਨੀ
 ਝੂਠੇ ਤੂੰ ਦਹੇਜ ਦਾ ਨੀਂ ਪਰਚਾ ਪਵਾ
ਜੇਲ੍ਹ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਸਹੁਰਾ ਪਰਿਵਾਰ ਨੀ
ਕੰਧਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰ ਖੁਦ ਮਾਰ ਕੇ
ਤੂੰ ਲਾ ਤੇ  ਇਲਜ਼ਾਮ ਕੁੱਟਦੇ  
ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਫੇਵਰ ਚ ਬੋਲਦਾ ਕਾਨੂੰਨ  
 ਇਹੋ ਜਾ ਫਸਾਓ ਮੁੜ੍ਹਕੇ ਨੀ ਛੁਟਦੇ  

ਨਣਦਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਣਦੋਈਏ ਵੀ ਲਿਖਾ ਤੇ
ਜੇਠ ਤੇ ਜਠਾਣੀ' ਸਹੁਰਾ 'ਸੱਸ ਵੀ
 ਚਾਰ ਬੰਦਿਆਂ ਦੀ ਲੈ ਕੇ ਗਏ ਸੀ ਬਰਾਤ
 ਲਿਆ ਨਾ ਦਹੇਜ ਵਿੱਚ ਕੱਖ ਵੀ
 ਗੱਡੀ ਨਾਲ ਦੱਸ ਲੱਖ ਮੰਗਦੇ ਆ ਸਹੁਰੇ
 ਗ਼ਰੀਬ ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਗਲ ਘੁੱਟਦੇ
 ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਫੇਵਰ ਚ ਬੋਲਦਾ ਕਾਨੂੰਨ  
 ਇਹੋ ਜਾ ਫਸਾਓ ਮੁੜਕੇ ਨੀ ਛੁਟਦੇ  

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸਚਮੁੱਚ ਹੁੰਦੀ ਇਹੇ ਪਾਪਣੇ
ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਵੀ ਸ਼ੱਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ  
ਝੂਠਿਆਂ ਸਬੂਤਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ
ਨੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੰਦੀ ਕਰਵਾ ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ  
ਆਪੇ ਤੇਲ ਆਵਦੇ ਤੇ ਪਾ ਮਿੱਟੀ ਦਾ
ਰੌਲਾ ਪਾ ਕੇ ਚੁੱਕੇ  ਸਾਡੀ ਫ਼ਾਇਦੇ ਚੁੱਪ ਦੇ
ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਫੇਵਰ ਚ ਬੋਲਦਾ ਕਾਨੂੰਨ  
 ਇਹੋ ਜਾ ਫਸਾਉਣ ਮੁੜ੍ਹਕੇ ਨੀ ਛੁਟਦੇ  

ਭਰੀ ਪੰਚਾਇਤ ਵਿੱਚ ਆਖ ਦਿੱਤਾ ਪਤੀ ਫੁਸ
 ਭੋਰਾ ਵੀ ਨਾ ਕੀਤੀ ਤੂੰ ਸ਼ਰਮ ਨੀ
 ਪੈਰਾਂ ਥੱਲੋਂ ਨਿਕਲਣ ਜ਼ਮੀਨ ਗਈ ਸਾਡੇ
 ਸੱਚ ਜਾਣੀ ਹੋ ਗਿਆ ਮਰਨ ਨੀਂ  
ਹੁਣ ਵੀਰਪਾਲ ਭੱਠਲ ਹੀ ਕਰੂ ਇਨਸਾਫ
 ਕਲਮ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਪੁੱਤ ਦੇ
 ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਫੇਵਰ ਚ ਬੋਲਦਾ ਕਾਨੂੰਨ  
ਇਹੋ ਜਾ ਫਸਾਉਣ ਮੁੜਕੇ ਨਹੀਂ ਛੁਟਦੇ

ਕਰੋਨਾ ਵਾਈਰਸ ਦਾ ਕਹਿਰ - ਵੀਰਪਾਲ ਕੌਰ ਭੱਠਲ

ਮਾਰ ਕੁਦਰਤ ਦੇ ਸੀਨੇ ਖੰਜਰ,
ਲੁੱਕਦਾ ਫਿਰਦਾ ਏ ਹੁਣ ਅੰਦਰ।
ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਸੀ ਚੈਲਿੰਜ ਕਰਦਾ,
ਵੇਖ ਤਵਾਹੀ ਦਾ ਹੁਣ ਮੰਜ਼ਰ।

ਏਡਜ਼, ਕੈਂਸਰ, ਪਲੇਗ,ਕਰੋਨਾ,
ਸੀ ਵਾਈਰਸ ਸਭ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ।
ਕੁਦਰਤ ਨੂੰ ਬਦਨਾਮ ਤੂੰ ਕਰਕੇ,
 ਆਪਣੇ  ਰਿਹਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਨੰਬਰ।

ਖਾਂਦਾ ਸੀ ਜਿਉਂਦੇ ਡੱਡੂ, ਮੱਛੀਆਂ,
ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਟੱਪ ਗਿਆ ਕੰਜਰ।
ਕਿਵੇਂ ਜਿਉਂਦੇ ਬਾਂਦਰ, ਕੁੱਤੇ,
 ਤੂੰ ਸਿੱਟੇ ਗਰਮ ਕੜਾਹੀ ਅੰਦਰ ।

ਮਗਰਮੱਛ  ਤੇ ਸੱਪ ,  ਕੇਕੜਾ,
ਚਮਗਿੱਦੜ ਚੀਰੇ ਮਾਰ ਕੇ  ਖੰਜਰ।
ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਏ ,
ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ ਕੋਈ ਖਾਣੋ ਡੰਗਰ।

ਹਰ ਥਾਂ ਮੱਚੀ ਹਫੜਾ ਦਫੜੀ,
 ਕਰਤਾ ਦੁਸ਼ਿਤ ਧਰਤੀ ਅੰਬਰ।
ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਘੋਲਤਾ,
ਕਰਤੀਆਂ ਬੰਦੇ ਜ਼ਮੀਨਾਂ ਬੰਜਰ।

  ਚਾਈਨਾ, ਇਟਲੀ,ਕੀ ਅਮਰੀਕਾ,
ਸਭ ਵੀਰਪਾਲ ਕਰ ਗਏ ਸਲੈਂਡਰ।
 ਕਰ ਮੰਨਿਆ ਸਾਇੰਸ ਲਈ ਤਰੱਕੀ,
ਇੱਕ ਹੈ ਸਾਇੰਸ ਤੋਂ  ਉੱਤੇ ਪਤੰਦਰ।

ਵੀਰਪਾਲ ਕੌਰ ਭੱਠਲ"